‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ธุรกิจเปิดใหม่ - ผู้คนแห่ร่วม ‎งานเปิดโรงแรมหรูแห่งใหม่)
‎สวัสดีครับ
‎ดีแค่สำหรับบางคน
‎(สุนัขหาย ‎คุณเพนนีครัมบ์)
‎สวัสดีครับ!
‎เอ้อ
‎ซวยแล้วกู
‎สัส!
‎เฮ้ย!
‎ไอ้หยา
‎ว่าไงจ๊ะคนแปลกหน้า
‎อ้าว หวัดดี
‎(เบเวอร์ลีฮิลส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย)
‎(ลอสแองเจลิส แท็กซี่)
‎อันนี้
‎หรืออันนี้
‎ไม่ หนูอยากฟังเรื่องที่
‎อัมเบรลลา อคาเดมี่ปราบโจรที่พิพิธภัณฑ์
‎อีกแล้วเหรอ
‎ก็ได้จ้ะ
‎คืนนั้นเป็นคืนที่มืดและมีพายุฝน…
‎แคลร์ นี่แม่นะจ๊ะ
‎แม่จ๋า
‎อะไรกัน
‎- แกเป็นใคร ‎- แพทริค
‎- แม่จ๋า ‎- นี่มันเรื่องอะไร ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร
‎ลูกฉันอยู่ไหน
‎คุณมีเวลาสิบวิให้รีบออกไปซะ
‎- แคลร์อยู่ไหน! ‎- นี่คุณ บ้านนี้ไม่มีคนชื่อแคลร์
‎- คุณทำลูกฉันกลัวนะ ‎- ฉันขอโทษ ฉัน…
‎มีบางอย่างผิดปกติ
‎มันผิดปกติมาก
‎ถึงแล้ว โรงแรมออบซิเดี้ยน
‎(ผู้ร้ายเคนเนดี้ซิกซ์)
‎ที่นี่เราต้อนรับคนทุกประเภท
‎(ฮาร์กรีฟส์, อัลลิสัน)
‎(ฮาร์กรีฟส์, เคลาส์)
‎(ลูเธอร์ ฮาร์กรีฟส์ สายลับสองหน้าอเมริกัน)
‎(แวนญา ฮาร์กรีฟส์)
‎(ซิสซี่ คูเปอร์เสียชีวิตวันที่ 1 ตุลาคม 1989 ‎ที่โอ๊กแลนด์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ภายใต้ชื่อปลอม)
‎คุณได้มอบ
‎ของขวัญชิ้นยอดที่สุดในชีวิตให้ฉัน
‎คุณทำให้ฉันมีชีวิตชีวาเป็นครั้งแรก
‎คุณช่วยให้ฉันมีความหวังอีกครั้ง
‎มันเป็นสิ่งที่วิเศษมาก
‎(สไตล์ไม่ตกยุคที่เหมาะสำหรับทุกโอกาส!)
‎เรามองไม่เห็นกล่องแคบที่ขังเราเลย
‎จนกระทั่งมีคนมาปล่อยเราออกไป
‎- ให้ช่วยอะไรครับ ‎- ไง
‎ขอบคุณ
‎ถนนโอลด์ฮอลแลนด์ รัฐเพนซิลเวเนีย
‎ให้ตาย โรงแรมขี้กากชะมัด
‎ไอ้เด็กอันธพาลคนนั้นเนี่ยนะลูกนาย
‎ตามคำบอกเล่า ไม่มีหลักฐาน
‎ขำกลิ้ง
‎เดี๋ยวนะ แล้วใครเป็นแม่เด็ก
‎- ไลล่า ‎- ว่าไงนะ
‎- ไลล่าอยู่ที่นี่เหรอ ‎- มาแป๊บนึง
‎เธอเอาเด็กมาทิ้งไว้เมื่อคืนแล้วชิ่งเลย
‎- ฉันไม่ค่อยชอบคนนั้นเลย ‎- อย่า…
‎ตามหลักการ เธอเป็นพี่น้องเรา
‎นางเพิ่งจะพยายามฆ่าเราเมื่อวานนี้เองนะ
‎ใช่ อย่างที่พูดไปแล้ว "พี่น้องเรา" ‎ดิเอโก เธอจะกลับมาไหม
‎หวังว่าจะมานะ
‎เพราะตอนนี้เรามีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ!
‎ใจร่มๆ สิ
‎- ลูเธอร์อยู่ไหน ‎- ใครสน คงออกไปวิ่งมั้ง
‎ทรงผมจึ้งมาก
‎เมื่อคืนฉันไปคุยกับมาร์คัส
‎เดี๋ยวนะ เธอไปคุยกับข้าศึกเหรอ
‎- คนเดียวเนี่ยนะ ‎- ก็ต้องมีใครทำอะไรสักอย่าง
‎ใครเลือกเธอวะ แวนญา
‎ชื่อวิคเตอร์
‎วิคเตอร์เป็นใคร
‎ฉันเอง เขาคือคนที่ฉันเป็นมาตลอด
‎มีใครมีปัญหากับเรื่องนี้ไหม
‎ไม่ ฉันโอเค
‎ใช่ เหมือนกัน เจ๋ง
‎ฉันดีใจกับนายด้วยนะ วิคเตอร์
‎แต่เท่าที่จำได้ นายไม่ใช่หัวหน้าครอบครัวนี้
‎โอเค มันไม่เป็นไรจริงๆ มาร์คัสเข้าใจ
‎เขาก็ไม่อยากทำสงครามเหมือนกับเรานั่นแหละ
‎พูดอะไรของนาย หมอนั่นมันพยายามฆ่าเรานะ
‎- ไลล่าก็เหมือนกัน ดันไปมีลูกกันเฉย ‎- หลงประเด็นละ
‎เราตกลงกันแล้ว
‎เขาจะเอากระเป๋าของห้ามาคืน ‎แล้วเราจะออกไปจากเส้นเวลานี้
‎วันนี้เรานัดส่งของไว้แล้ว
‎ขอบคุณพระเจ้า
‎มือใหม่ก็เงี้ย มันหลอกนายหรอก
‎- งั้นเหรอ ‎- ใช่ แต่เราอาจฉวยโอกาสเรื่องนี้ได้
‎เอาไปทำร้ายพวกมัน ‎แล้วกวาดเรียบให้หมดฝูงเลย
‎ดิเอโก หยุด ขอร้อง
‎แล้ววันนี้ห้ามนายทำอะไรเด็ดขาด
‎ยกเว้นสานสัมพันธ์กับลูกน้อย
‎ไม่มีหลักฐานเว้ย
‎ฉันจะไปเอากระเป๋า
‎เสร็จแล้วพวกเราจะกลับไปแก้ไขเส้นเวลา
‎นี่ เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ‎ไทม์ไลน์นี้ก็ดีอยู่แล้ว
‎ไปบอกอัลลิสันไป
‎เธอกำลังนอนร้องไห้ ‎เพราะลูกสาวไม่มีตัวตนในเส้นเวลานี้
‎นี่ยังไม่พูดถึงที่เราถูกพ่อเขี่ยทิ้ง ‎เอาพวกก้อนเนื้อ ลูกบาศก์ กับนกมาแทน
‎ข่าวด่วนโว้ยพวกแสนรู้ เราไม่สำคัญ
‎มองไปรอบๆ ตัวดูนะ
‎เผื่อยังไม่สังเกต ที่นี่ไม่มีวันสิ้นโลก
‎ไม่มีวันโลกแตก ดวงอาทิตย์ทอแสง
‎นกก็ทำตัวเป็นนก สำคัญแค่นั้นแหละ
‎พวกเราจะไม่ไปยุ่งกับเวลาอีก
‎และฉันเกษียณแล้วอย่างเป็นทางการ
‎เขาทาอาฟเตอร์เชฟเหรอ
‎ฉันเป็นห่วง
‎นี่ เราไปจากที่นี่กันดีกว่าไหม
‎ขับรถออกทริปกันสักหน่อย
‎พูดเรื่องอะไรของนาย
‎ก็ไปพักแรมในแถบชนบทกันสักหน่อยไง
‎เราสองคน ผมปลิวไสวในสายลม
‎เธลม่ากับลูอีส โร้ดทริปหรรษา
‎รู้ใช่ไหมว่าพวกเขาตายตอนจบ
‎จับมือกัน
‎ใช้ชีวิตเต็มที่ เทวดาน้อยของพี่
‎ฟังฉันนะ
‎เมื่อคืนฉันเกือบตาย สำลักตดลูเธอร์ตลอดทั้งคืน
‎เราต้องออกไปจากที่นี่ ไปรับอากาศบริสุทธิ์
‎เล่นด้วยก็ได้ ทำไมมาชวนฉันล่ะเคลาส์
‎เพราะนายบอกว่าเกษียณแล้ว ‎คนเกษียณเขาทำแบบนั้นกัน
‎- นายไม่ควรได้ไปสนุกเหรอ ‎- ไม่มีกุ้งล็อบสเตอร์
‎- ว่าไงนะ ‎- เมื่อกี้ในตู้ยังมีตั้งสามตัว
‎เออ เช็ทคงเอาไปปั่นกินแทนข้าวเช้าแล้วมั้ง
‎นายมันบ๊อง แต่ฉันเอาด้วย
‎- ปล่อยนะ ปล่อยผมสิ! ‎- ฉันเห็นนะว่านายทำอะไร
‎เฮ้ย ทำบ้าอะไร
‎ลูกชายคุณยัดมัฟฟินจิ๋วใส่กางเกงไปสามชิ้น
‎ก็มันเป็นบุฟเฟต์นี่หว่า ‎ผมจะหยิบอะไรก็เรื่องของผม
‎ผมจัดการเอง มานี่
‎- เดี๋ยวสิ ใจเย็นๆ ‎- ถึงเวลาออกกฎกันละ
‎ข้อแรก ห้ามทำร้ายร่างกายไหม
‎- นั่นเป็น… ‎- หุบปาก แล้วตั้งใจฟัง
‎พ่อฉันระยำขั้นเทพ
‎ตอนฉันเป็นเด็กกะเปี๊ยกตัวเท่าแก ‎ฉันสัญญากับตัวเองว่า
‎จะไม่มีวันทำแบบนั้นกับลูกของตัวเอง
‎หยุดเหอะ ซึ้งน้ำตาจะไหล
‎แต่ฉันงานยุ่ง แบกรับภาระเยอะ
‎เพราะงั้นฉันก็จะไม่ยอมให้แกมาถ่วงฉันเหมือนกัน
‎ตอนนี้ดูยุ่งตายแหละ
‎แกอยู่กับฉันได้ จนกว่าแม่จะกลับมา
‎แต่ห้ามทำเรื่องโง่ๆ อีก
‎ไม่งั้นเราสองคนมีปัญหากันแน่
‎มองหน้าฉันสิ
‎เข้าใจไหม
‎เฮ้ย
‎ขี้หูไหล
‎อ๋อ ผม…
‎ผมลืมเอายารักษาหูมาด้วย
‎ฉิบ… ยารักษาหูเหรอ
‎ถ้าไม่ระบาย หนองมันจะไหลออกมา ‎เหม็นเหมือนอ้วกแมว
‎มานี่
‎จะไปไหน
‎- เรื่องเด็กน่ะ เดี๋ยวกลับมา ‎- ไม่ได้
‎นายต้องอยู่ที่นี่ อย่าทำเรื่องโง่ๆ ‎จนกว่าฉันจะไปเอากระเป๋า
‎นี่ มีสิทธิ์อะไรไปสั่งเขา
‎- ใคร… ‎- เถอะน่า
‎เราจะพกน้ำเมาไปกินระหว่างทางสักหน่อย
‎- บางครั้งเราก็ต้องไปเคลียร์สมอง ‎- เดี๋ยว พวกนายจะไปไหน
‎- หนีออกจากเขาวงกต เก็ทมะ ‎- รีบไปเร็ว
‎แม่
‎ทำไมชอบเรียกฉันว่าแม่กันจังนะ
‎ผมอยู่ที่ไหน
‎ที่อคาเดมี่ไงเด็กโง่ ทุกคนรอคุณอยู่
‎อคาเดมี่เหรอ
‎ออกมาแล้ว
‎เชิญ มานั่งด้วยกันสิ
‎ไม่ต้องกลัว ไม่มีใครทำร้ายนายหรอก
‎- ผักปั่นไหม ‎- อ้อ
‎เอาสิ ขอบใจนะ
‎นายคงหิวมากแน่ๆ
‎อ๋อ
‎ไม่ล่ะ ไม่อยากรบกวน ‎อันนั้นเนยเม็ดมะม่วงหิมพานต์เหรอ
‎เนยถั่วเม็ดมะม่วงหิมพานต์ เนยอัลมอนด์ ‎เนยเมล็ดทานตะวัน งาบด ถั่วบราซิล
‎โห รู้อะไรไหม
‎พอทักเรื่องกินก็ชักจะหิวตงิดๆ ขึ้นมาเลย
‎- ตามสบายเลย ‎- ขอบใจ
‎เรารู้ว่านายคือหมายเลขหนึ่ง
‎แต่เรายังไม่ได้แนะนำตัวกันดีๆ เลย
‎ฉันเบน หมายเลขสอง
‎ดีใจจริงๆ ว่ะที่ได้เจอนายอีก
‎ทำไมทุกคนถึงมองฉันแบบนั้นอยู่เรื่อยเลยวะ
‎ก็นายตายมา 15 ปีแล้ว
‎ตายเหรอ
‎ตายแล้วยังไงวะ
‎เรื่องมันยาว
‎เอาเถอะ ฉันเฟ หมายเลขสาม
‎อัลฟอนโซ่ หมายเลขสี่
‎สโลน ห้า หวัดดี
‎- หวัดดี ‎- ฉันเจย์มี่ หก
‎ส่วนนั่นก็คริสโตเฟอร์ หมายเลขเจ็ด
‎อย่าไปสนใจเขาเลย วันนี้เขาทะลึ่งนิดนึง
‎นายไม่เก็ทมุกหรอก
‎เดี๋ยว แล้วหมายเลขหนึ่งล่ะ
‎- เขาทำไม ‎- อยู่ไหนเหรอ
‎นั่นแหละที่เราอยากรู้
‎นี่เราเล่นเกมกันอยู่เหรอ
‎ไม่ว่าพวกอัมเบรลลา ‎จะเล่นเกมอะไรกันอยู่ พวกนายแพ้แน่
‎นายจับหมายเลขหนึ่งเราไป
‎เราเลยจับนายมา
‎เดี๋ยว เราจับมาร์คัสไปเหรอ
‎เราจะจับเขาไปทำไม
‎อยากเปิดศึกหรืออยากตายมั้ง
‎ครั้งสุดท้ายที่เราเห็นเขา เขาอยู่กับน้องสาวนาย
‎- คนไหน ‎- ยัยตัวเล็กพลังใหญ่
‎แวนญาเนี่ยนะ
‎ขอบอกไว้นะ
‎แวนญาไม่ใช่คนที่จะเที่ยวลักพาตัวใครหรอก
‎แต่พอพูดไปแล้ว ฉันก็มักจะเป็น ‎คนสุดท้ายที่รู้เรื่องพวกนี้ทุกทีเลย
‎นายเป็นหมายเลขหนึ่ง ต้องรู้ทุกอย่างไม่ใช่เหรอ
‎เนอะ ก็ควรอยู่หรอกเบน
‎แต่พวกเราไม่ค่อยจะมีวินัยกันสักเท่าไร
‎ทีมเราสไตล์ตัวใครตัวมัน
‎ฟังนะ
‎ฟังดูเหมือนเรื่องนี้แก้ง่าย
‎ฉันจะกลับไป ป่านนี้ทุกคนคงเป็นห่วงแย่แล้ว
‎แล้วถ้าพวกเขาจับคนของนายไป ‎ฉันจะพามาคืนสภาพเดิม
‎นะ ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงเลย
‎ฟังดูเป็นไง
‎ดีไหม
‎เยี่ยม
‎จะรีบไปไหน
‎อยู่รอมาร์คัสกลับมาก่อนสิ
‎ครอบครัวมาช่วยฉันแน่
‎ดีเลย
‎ระหว่างนี้ก็ทำตัวเหมือนอยู่บ้านนะ
‎อ้อ แล้วก็…
‎ก่อนฉันลืม ถ้านายพยายามหนีละก็
‎นกของเฟจะจิกตานายออกมา ‎แล้วเข้าไปทำรังในกะโหลกนาย
‎เจ๋ง
‎แล้วนายชอบทำอะไรเหรอ
‎(โรงแรมออบซิเดี้ยน)
‎ไง ได้นอนบ้างไหม
‎ฉันเอาอาหารเช้ามาให้
‎ฉันไม่หิว
‎เถอะน่า กินอะไรสักหน่อยสิ
‎- ความผิดฉันคนเดียวเลย ‎- หยุด ไม่ใช่
‎ฉันรู้ว่าอาจมีเรื่องผิดพลาดถ้าเรากลับมา
‎ฉันรู้อยู่แล้วแต่ก็ยอมเสี่ยงอยู่ดี
‎ฉันทิ้งเรย์เพื่อมาอยู่กับแคลร์ แล้วตอนนี้…
‎เหมือนลูกไม่เคยเกิดมาเลย
‎ฉันไม่มีรูปลูกด้วยซ้ำ
‎มันอาจมีทางออกนะ
‎หมายความว่าไง
‎กระเป๋าของห้า
‎ฉันจะไปเอามันคืนมา
‎ยังไง
‎วันนี้นัดเจอมาร์คัสอีกรอบ เราจะแลกกัน
‎"อีกรอบ" เหรอ
‎- ใช่ เมื่อคืนฉันไปหาเขา… ‎- คนเดียวเหรอ คิดบ้าอะไรในหัว
‎ก็ฉันต้องทำอะไรสักอย่างนี่
‎เพื่อเธอ เพื่อพวกเราทุกคน
‎อะไร เธอจะไป…
‎ถ้าคิดว่าฉันไม่ไปด้วยก็บ้าแล้ว
‎ถ้าเธอคิดว่าฉันไม่อยากให้ไปด้วย ‎งั้นเธอบ้ากว่าอีก
‎แค่อย่าเพิ่งยอมแพ้นะ
‎หัดโลกสวยตั้งแต่เมื่อไร
‎คงแค่อยากเปลี่ยนแปลงบ้างน่ะ
‎ทรงผม
‎ที่จริงมันมากกว่านั้น แต่ว่า…
‎ไว้ค่อยอธิบายระหว่างทาง
‎ก็ได้
‎เบอร์ลิน มาแล้วจ้า
‎ติดสิยะ ไอ้กระเป๋าเส็งเคร็ง
‎ฉันพร้อมจะไปแล้ว
‎บัดซบ ส้นตีน เชี่ยเอ๊ย
‎ไปตาย!
‎ทำไมใช้งานไม่ได้วะ
‎อีกระเป๋าบูด!
‎กูอยากไปเบอร์ลินโว้ย!
‎แม่ง!
‎(จุดชมวิวริมทางด้านหน้า)
‎ที่จริงแบบนี้ก็ไม่เลวนะ
‎เห็นมะ บอกแล้ว
‎มาคิดดูแล้ว ฉันเครียดมาทั้งชีวิต
‎ทั้งทำภารกิจให้พ่อ
‎ทำงานให้เดอะ คอมมิชชั่น ‎พยายามเอาตัวรอดหลังวันสิ้นโลก
‎ต้องคอยระแวงระไวว่าจะเกิดเรื่องร้ายอยู่เสมอ
‎- รู้สึกดีที่ได้ผ่อนคลาย ‎- ดีแล้วเพื่อน
‎ชีวิตเกษียณเหมาะกับนาย
‎อ้อ โอเค
‎ฉันวงจุดชมวิวริมทางไว้หมดแล้ว
‎- เหรียญยักษ์ของบราวน์สวิลล์ ‎- เราคงไม่มีเวลาแวะหมดหรอกมั้ง
‎อ้อ ร้านริคกี้เบเกอรี่มีพายได้รางวัล
‎เว้นช่องให้ฉันอธิบายแป๊บนึงได้มะ…
‎พอเลย อย่า…
‎ฟังฉัน หุบปากสักสองวิได้ไหม ‎ขอแค่นั้นจริงๆ ได้ไหม
‎ได้ กำลังตั้งใจฟัง
‎เราจะไปเพนซิลเวเนีย
‎เพื่อไปหาแม่ผู้ให้กำเนิดฉัน
‎- ว่าไงนะ ‎- ขอโทษด้วยนะ
‎ฉันแค่อยากมีใครมาเป็นเพื่อนเพื่อให้กำลังใจ
‎อ้อ ให้กำลังใจเหมือนสัตว์เลี้ยงเหรอ
‎ก็ถ้าฉันบอกไปตรงๆ ‎นายไม่มาแน่นอน จะให้ทำไง
‎ก็ไม่มาน่ะสิ รู้ไหมทำไม
‎เพราะฉันประกาศเกษียณแล้ว
‎- เออ รู้แล้ว ‎- นี่มันควรจะเป็นทริปสบายๆ
‎ก็ยังสบายๆ ได้อยู่นะจ๊ะ
‎ลูกบอลเชือก เคลาส์ เลี้ยวเข้า
‎- ลูกบอลเชือก เลี้ยว! ‎- อะไร ห้า!
‎จุดนี้ดังมาก เลี้ยวสิ!
‎- ห้า เดี๋ยวเราก็ตายหรอก ‎- ไม่แคร์!
‎ห้า ปล่อย!
‎ถ้าไม่แวะ ห้ามเจอแม่!
‎- ทำไมไม่รีบบอกแต่แรกล่ะ ‎- ฉันไม่… ก็แบบ…
‎ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันดูไม่ออก
‎จะดูออกได้ไง
‎รู้ ฉันแค่รู้สึกโง่สุดๆ
‎นี่ ช่วยหุบปากสักแป๊บได้ไหม
‎เธอไม่มีทางรู้ได้หรอก เพราะว่า…
‎ฉันเองก็ไม่มั่นใจ
‎การได้อยู่กับซิสซี่…
‎ไม่รู้สิ ซิสซี่เปิดอะไรบางอย่างในใจฉัน
‎ทำให้ฉันเห็นว่าฉันจะไม่มีวันเป็นอิสระ ‎ถ้ายังปิดบังตัวตนที่แท้จริงต่อไป
‎และหลังจากสูญเสียเธอไป ฉันก็คิดได้ว่า…
‎ฉันอยู่ในกล่องนั้นต่อไปไม่ได้แล้ว
‎ฉันไม่ยอมแล้ว
‎รู้ไหม ฉันเกลียดกระจกมาตลอด
‎นึกว่าใครๆ ก็ไม่คุ้นกับร่างกายตัวเอง
‎แต่มันไม่จริงใช่ไหมล่ะ
‎ตอนนี้นายเห็นอะไร
‎ตัวเอง
‎แค่ตัวเอง
‎ขอบคุณนะที่ไว้ใจแล้วเล่าให้ฟัง
‎นายเป็นครอบครัวนะ วิคเตอร์
‎และจะไม่มีอะไรมาทำให้ฉันรักนายน้อยลง
‎ไปกันเถอะ
‎เออนะ
‎ไม่รู้ทำไม แต่นึกว่ามันจะใหญ่กว่านี้เยอะ
‎ฉันว่าก็ใหญ่แล้วนะ
‎แต่ควรถามคำถามนี้มากกว่า
‎นายรู้ได้ไงว่าแม่แท้ๆ อยู่เพนซิลเวเนีย
‎ก็ตอนนั้นเป็นช่วงท้ายๆ ‎ของการปาร์ตี้เมายาสองอาทิตย์รวด
‎แล้วอย่าถามวันที่เป๊ะๆ นะ
‎เพราะเราเล่นสอด ‎ยาแก้เครียดกันทางตูด อะไรงี้
‎แต่เอมี่ ไวน์เฮาส์ติดท็อปชาร์ต
‎เพราะงั้นก็น่าจะช่วง ‎กลางยุค 2000 ถึงปลายๆ มั้ง
‎ฉันถือวิสาสะเข้าไปในออฟฟิศพ่อ ‎ไปคุ้ยหากุญแจตู้เซฟ
‎เพราะพ่อให้โพโก ‎เอาของที่ขโมยได้ไปเก็บล็อกไว้
‎แต่ฉันกลับไปพบขุมทรัพย์ประวัติศาสตร์ครอบครัว
‎ที่เล่าผ่านต้นขั้วเช็คหมดอายุแทน
‎เรเชล เฮิร์ชเบอร์เกอร์เหรอ
‎(เช็คยอดเงิน 3,000 ดอลลาร์)
‎ตอนนั้นฉันปั่นป่วนเกินกว่าจะทำอะไรได้ ‎ไม่กล้าค้นชื่อเธอ
‎แต่ลึกๆ ในใจ
‎ฉันก็แอบสงสัยว่า ‎ทำไมแม่ถึงขายฉันแค่สามพันดอลลาร์
‎คือแบบ เก็งราคาเอาสักห้าหกพันไม่ได้หรือไง
‎แล้วเห็นชื่อแม่ฉันบ้างไหม
‎ไม่ ขอโทษนะ
‎- ทำไมต้องตอนนี้ ‎- ถามได้
‎พ่อตัดขาดพวกเรา เกรซไม่ใช่เกรซ
‎ส่วนเบนก็ไม่อยู่แล้ว
‎ตอนนี้มันแค่รู้สึกเหมาะเจาะ ‎ที่จะไปดูว่าฉันอาจเป็นใคร
‎ถ้าไม่ได้มาอยู่ในครอบครัวงี่เง่านี่
‎บ้านเรามันเรียกว่าครอบครัวได้ด้วยเหรอ
‎ไม่ มันเหมือนกับ…
‎สถาบันดัดนิสัยเด็กเกเรอารมณ์ร้าย ‎แถมไม่ค่อยจะได้ผลซะด้วยซ้ำ
‎แต่ครอบครัวคืออะไร มันคืออะไร
‎มันเหมือนลูกบอลเชือกลูกยักษ์
‎ที่ไม่มีวันคลายออกมาได้
‎ก้อนภาระอันหนักอึ้งที่ฉันเข็นขึ้นเขามาทั้งชีวิต
‎แล้วยิ่งเราโตขึ้น มันก็ใหญ่ขึ้น
‎- ยิ่งพยายามคลายมัน… ‎- ต้องดูมันกลิ้งกลับลงเขา
‎- เพื่ออะไร ‎- เพื่ออะไร
‎นี่ ฉันดีใจนะที่นายมาด้วย
‎นายเป็นพี่น้องที่ดี
‎โอเค ตานายชมฉันมั่งดิ
‎ไปตามหาแม่หน้าโง่ของนายกันเถอะ
‎ฉันก็รักนาย ไอ้จิ๋วเท้าไฟ
‎ให้ไวเลยนะ เราต้องรีบกลับโรงแรม
‎- อือ ต้องหายาตัวที่ใช่ ‎- ซื้อแบบโนเนมก็ได้
‎เคยลองยาโนเนมยังเหอะ
‎ไม่ เพราะหูฉันไม่มีน้ำพุ่งออกมาทุกครั้งที่ตื่นเต้น
‎งั้นเชื่อผม ต้องใช้ของแบรนด์เนม
‎เจย์มี่ หยิบหนมให้หน่อยนะ
‎อ้อ เจอแล้ว…
‎- ไปรอข้างนอก ‎- ทำไม
‎ฉันจะไปเตะตูดไอ้งั่งนี่
‎- ไม่ต้องห่วง ผมช่วยเอง ‎- ไปซะ
‎บังเอิญดวงจู๋มาเจอกันเหรอจ๊ะ
‎จู๋เดียวที่ฉันเห็นคือของนายแหละเว้ย
‎- ตามฉันมาเหรอ ‎- อย่าหลงตัวเองเลย
‎ไสหัวไปซะ ไม่งั้นฉันจะจับมาตีตูดซะเลยอีหนู
‎แน่จริงก็ลองดูเซ่ ไอ้แก้มย้วย
‎เจ็บชิบ
‎เนอะ ไม่ชอบเลยใช่ไหมล่ะ
‎เชี่ย
‎เฮ้ย คางนาย
‎บางทีมันก็ชอบหลุดงี้แหละ
‎สแตนลี่ย์ อย่า!
‎เช็ดเข้!
‎เจ็บขา
‎- เข้าใจระบบนี้ยัง ‎- ลูกฉันนะโว้ยไอ้หอก!
‎เหนื่อยงั้นเหรอ หัวใจสู้ไม่ไหวเหรอ
‎ยังสู้ได้อีกนานเว้ย
‎- เป็นไรไหม โดนตรงไหน ‎- ผมไหว
‎- เดี๋ยวก็หาย ‎- คุณพระ
‎แค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอก ‎นิดเดียวเอง เลิกร้องไห้ได้แล้ว
‎ระวัง!
‎เกือบเปียกน้ำลายแล้วไงล่ะ
‎หลบไป
‎- ผมดูแลตัวเองได้ ‎- เออ ดูแลได้ตายแหละ
‎- สุดตีน! ‎- นี่ อย่าใช้คำหยาบ
‎ไป
‎เรื่องอะไรจะไป เรากำลังชนะอยู่นะ
‎"นักรบที่กล้าหนีศึก ‎จะมีชีวิตรอดไปสู้ต่อในวันหน้า" จบนะ
‎- แม่งเห่ยว่ะ ‎- เออ รู้
‎อ้าวเฮ้ย เคลาส์เป็นชาวอามิชเฉย
‎- รู้แบบนี้เข้าใจทุกอย่างละ ‎- มันทำให้เข้าใจอะไรได้ไง
‎ก็ดูสิ ดูสถานที่นี้สิ
‎นี่คือทุกสิ่งทุกอย่างที่ขาดหายไปจากวัยเด็กฉัน
‎- นี่ เคลาส์ ‎- อะไร
‎รอเดี๋ยวนะ
‎เช็กดอพเพิลแก็งเงอร์แป๊บ รู้สึกแปลกๆ บ้างไหม
‎คันเนื้อคันตัว เหงื่อแตก ท้องอืด แนวนั้น
‎ไม่ ฉันรู้สึกดีมากเลย
‎ยกเว้นสังคังที่กล่องดวงใจ
‎แต่ทำไงได้เนอะ
‎โอเค โชคดีนะ
‎ว่าไงนะ นายไม่เข้าไปด้วยกันเหรอ
‎งานนี้นายต้องลุยคนเดียว
‎คนเดียวเหรอ
‎เออ ก็ได้
‎เออ ฉันไหว ทำได้
‎สวัสดีครับ
‎แม่
‎ไม่ใช่ คนอังกฤษ
‎ตรงนี้ไม่มีแม่คน
‎มีแต่กระต่าย
‎ขอโทษด้วยจริงๆ
‎ผมมาหาเรเชล เฮิร์ชเบอร์เกอร์
‎ไม่มีเรเชล
‎อ้าว โอเค น่าเสียดายจัง
‎ถามหน่อยได้ไหมว่า ‎เธออาจอยู่ที่ไหน ผมอยากไปหา
‎ฉันบอกว่าที่นี่ไม่มีเรเชล
‎ทีนี้ก็เดินสับขาผู้ดี ‎กลับเข้าเมืองนายไปซะ อย่ามายุ่งกับเรา
‎อะเคร ไม่เห็นต้องโมโหทำหน้าไม่รับแขกเลย
‎คาเลบ ให้เขาพูดก่อนสิ
‎นายกำลังทำพวกผู้หญิงรำคาญ ‎และตอนนี้นายจะทำฉันฉุนแล้ว
‎ไม่ใช่นะ
‎ผู้หญิงไม่รำคาญผมซะหน่อย พูดเป็นเล่นไป
‎ผู้หญิงรักผมจะตาย
‎ให้ตายเถอะ เป็นบ้าอะไรของคุณ
‎ชาวอามิชต้องใจดีไม่ใช่เหรอ
‎นั่นคนนอกเข้าใจผิดไปเอง คนอังกฤษ
‎โอเค ก็ได้ ยอมแล้ว
‎ขอบอกไว้เลยนะ
‎คุณทำลายภาพลักษณ์ชาวอามิช ‎ในความคิดผมตลอดไป
‎ในนี้
‎พังหมดแล้ว
‎ไม่เป็นไร ซาราห์-เบธ มันไปแล้ว
‎ที่นี่สุดยอดไปเลย
‎เรารื้อห้องนั่งเล่นเก่าออกไปแล้วทำเป็นห้องนี้
‎นึกว่าโฮมเธียเตอร์ ‎กับสวนเซนแบบญี่ปุ่นน่าประทับใจแล้วนะ
‎แต่นี่มันอีกระดับนึงเลย
‎รู้ไหม
‎ฉันอยากให้อัมเบรลลา อคาเดมี่ ‎เป็นแบบนี้มาตลอด
‎พวกเธอทำกิจกรรมร่วมกันด้วย
‎พวกนายไม่เหรอ
‎ไม่ ไม่เชิง
‎น้องชายเราตาย
‎ตอนเรายังเด็ก
‎หมายเลขหก เบนของเรา
‎เสียใจด้วยนะ
‎อือ หลังจากนั้นก็ไม่มีใครสนห่าอะไรแล้ว
‎ทุกคนมีเป้าหมายกันเอง
‎ต้องฉุดกระชากลากถูแทบตาย ‎กว่าจะขอให้ใครแคร์ได้
‎แล้วพอผ่านไปสักพัก ‎ฉันก็คงเลิกแคร์ไปด้วยเหมือนกัน
‎ทั้งเรื่องการฝึก ภารกิจ…
‎เรื่องการเป็นหมายเลขหนึ่ง
‎นายไม่เหมือนที่ฉันคิดไว้เลย
‎- เหรอ ‎- ใช่
‎ที่จริงนายน่ารักมากเลย
‎ถ้าทำได้ ฉันอยากออกไปจากที่นี่ซะ
‎ทำไมไปไม่ได้ล่ะ
‎แล้วนายล่ะ
‎ก็จริง
‎ฉันรู้จักแต่บ้านหลังนี้มาทั้งชีวิต
‎และฉันรู้ว่าในโลกกว้างมีที่ที่ดีกว่านี้
‎และสักวันนึง ฉันอยากไปเห็นมันให้หมด
‎รู้ไหม…
‎ฉันเคยไปอยู่ดวงจันทร์ด้วยแหละ
‎ไงนะ เจ๋งมากเลย!
‎- คิดงั้นเหรอ ‎- ก็ใช่สิ ดวงจันทร์เนี่ยนะ
‎- โห ไม่เคยมีใครคิดว่าเจ๋งมาก่อนเลย ‎- ใช่
‎ดวงจันทร์ อือ
‎เล่าเรื่องครอบครัวของนายให้ฟังอีกหน่อยสิ
‎ก่อนที่พวกเขาจะบุกมาช่วยนายออกไป
‎พักที่ไหนกันเหรอ
‎ก็แค่โรงแรมจิ้งหรีดในเมือง ชื่อโรงแรม…
‎- เธอหว่านเสน่ห์หลอกฉัน ‎- ไม่ใช่นะ ลูเธอร์
‎แน่นอนสินะ ไอ้ลูเธอร์ โง่ฉิบหาย
‎- ว้าว คิดว่าดวงจันทร์เจ๋งเหรอ ‎- ไม่ใช่ ฉันไม่ได้จะ…
‎ฉันนี่มัน…
‎เบนอยากคุยด้วย
‎ไปอาบน้ำซะ
‎- ลูเธอร์ ฉันไม่ได้… ‎- สโลน
‎ไม่ต้องรู้ชื่อฉันหรอกจ้ะ
‎แต่ทุกๆ ครั้งที่เดินผ่านไป
‎เธอจ๋า ฉันอยากจะร้องไห้
‎น่าเสียดายเสียนี่กระไร
‎ฉันเข้าไปใน…
‎อะไร…
‎แม่งกูขอหยุดวันนึงไม่ได้ไงวะ
‎ฉันไม่แน่ใจว่าท่านโปรดปรานอันไหน
‎ก็ท่านสร้างเองทั้งหมดเลยนี่
‎ไง
‎โทษทีๆ
‎- ฉันไม่อยากมีปัญหา ‎- ไม่ๆ
‎นี่
‎คุณรู้จักเรเชลใช่ไหม
‎เธอเป็นน้องสาวฉัน
‎อ้าว
‎นี่
‎แล้วผมต้องไปหาเธอที่ไหน
‎พ่อหนุ่ม น้องฉันตายไป 30 กว่าปีแล้ว
‎อ้าว
‎แล้วตายยังไงเหรอ
‎เลือดออกในสมอง
‎ไม่ทรมาน ขอบคุณพระเจ้า
‎แล้วลูกชายเธอล่ะ
‎ลูกชายอะไร
‎เดี๋ยว เธอตายเมื่อไรนะ
‎เธอเสียเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ปี 1989
‎อ้าว
‎- เป็นอะไรไปเหรอ ‎- เปล่า นั่นก็แค่วัน…
‎นั่นวันเกิดผม
‎- ไอ้คนอังกฤษ วัวเราหายไปหมด ‎- คุณต้องไปเดี๋ยวนี้
‎- อ้าว ‎- ไปเดี๋ยวนี้
‎ฟังนะ
‎นายรู้วิธีใช้กระเป๋าใช่ไหม
‎ครั้งสุดท้ายที่เคลาส์ลอง เขาไปโผล่เวียดนาม
‎และฉันจะพลาดอีกรอบไม่ได้ ‎วิคเตอร์ สาบานเลยว่าไม่ไหว
‎ฉันรู้
‎ฉันก็เหมือนกัน
‎- นี่ ห้ามันกวนตีน… ‎- ใช่
‎แต่เขาไม่ได้ใจร้าย
‎พอเราบอกเขาว่ามันสำคัญกับเรา เขาจะช่วย
‎เขาต้องช่วยแน่ๆ
‎แต่ก่อนอื่นต้องเอากระเป๋ามาให้ได้
‎นี่ครับ
‎ห้า!
‎ช่วยสตาร์ตรถทีสิ
‎แม่เจ้า…
‎ฉิบหายละ ห้า!
‎สตาร์ตรถ!
‎ห้า สตาร์ตรถ!
‎เร็วๆๆ
‎- ทำไมนายเข้ากับใครเขาไม่ได้เลย ‎- พยายามแล้วจริงๆ
‎- เดี๋ยวก่อน ‎- รอแป๊บ
‎- เอานี่ไป ‎- คืออะไร
‎การตายของเรเชลมันไม่ปกติ ‎และไม่ได้มีเธอคนเดียว
‎มาเร็ว รีบขึ้นรถสิเคลาส์!
‎ดวงตาคุณเหมือนเธอเลย
‎- คนอังกฤษ ไปเร็ว ‎- เคลาส์ จะไม่รอแล้วนะ!
‎เคลาส์!
‎ไปสิ
‎เส้นเวลานี้มีแต่ปริศนาน่าฉงน
‎ฟังนี่นะ แม่ฉันตายที่นี่ก่อนฉันจะเกิดมาซะอีก
‎- เมื่อกี้ว่าไงนะ ‎- ฮื่อ
‎เขาไม่มาหรอก
‎ต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ
‎หรือไม่เขาก็เบี้ยวนัดนาย
‎เขาไม่ใช่คนแบบนั้น
‎คุยกันแค่ 15 นาที รู้นิสัยเขาแล้วเหรอ
‎ที่นี่เราไม่ต้อนรับพวกแก
‎พูดว่าไงนะ
‎พูดว่าคุณยังอยู่ที่นี่เหรอ
‎อยากสั่งอาหารเลยระหว่างรอเพื่อนไหม
‎- เอาสิ ‎- ไม่
‎เดี๋ยวกลับมาแล้วกัน ไม่ต้องรีบ
‎- อัลลิสันเป็นอะไรหรือเปล่า ‎- ฉัน…
‎ฉันไม่…
‎เล่าอีกเรื่องนะแม่
‎แคลร์ ลูกรัก
‎แม่ หนูอยากฟังนิทาน!
‎แม่ได้ยินข่าวลือว่าลูกง่วงมาก
‎อัลลิสัน เธอเป็นอะไรไป
‎แคลร์อยู่ไหน!
‎- ฉันต้องไปสูดอากาศข้างนอก ‎- นี่ จะไป…
‎มองอะไร
‎นี่
‎(สแปร์โรว์ อคาเดมี่ ‎อาชญากรรมคือปัญหา เราคือคำตอบ)
‎นี่ ฉันคุยกับคุณอยู่นะ
‎โทษที
‎อัลลิสัน
‎เป็นอะไรไหม
‎ไม่
‎ไปกันเถอะ
‎นายร้องขอความช่วยเหลือชัดๆ
‎ไม่ได้ร้องซะหน่อย
‎- ฉันเอามันอยู่หมัดหรอก ‎- นายหายใจไม่ออก
‎ดูท่าครอบครัวนายคงไม่มาช่วยเร็วๆ นี้นะ
‎อ๋อ พวกเขาคงแค่กำลัง ‎สรุปรายละเอียดแผนการ… อะไรงี้
‎อย่าเกร็งสิ นายไปได้
‎ทำไมปล่อย
‎เพื่อแสดงไมตรีจิต
‎แต่ฉันอยากฝากนาย ‎ส่งข้อความสำคัญมากไปบอกครอบครัว
‎ได้สิ
‎ปล่อยมาร์คัสเดี๋ยวนี้
‎แล้วถ้าพวกนายคนไหน ‎ทำร้ายเขาแม้แต่ปลายเส้นผม เราไปถล่มแน่
‎จัดการเรียบ
‎และฉันสัญญาว่าคราวหน้าเราจะไม่ใจดีแบบนี้
‎ฉันไม่ชอบโดนข่มขู่เลยจริงๆ เบน
‎ทำตามที่เราบอกซะ ไม่งั้น…
‎นกจะมุดสมองฉัน เข้าใจละ
‎อย่าลืมถุงของนาย
‎หวังว่าจะพอใจกับการได้มาพักที่นี่นะ
‎ขอโทษนะคะ
‎คือแบบ ใครเขาทำกัน มีที่ไหน
‎บ่นพึมพำเรื่องอะไรของนาย
‎ไลล่า
‎เอาสแตนมาทิ้งไว้กับฉัน ‎ทั้งที่ผ่านมาตั้งหลายปี มันไม่ถูกต้องว่ะ
‎นายไปไข่ทิ้งไว้เอง ‎อย่าโทษเธอที่กรรมตามสนอง
‎หลุดประเด็นละ
‎แล้วประเด็นคืออะไร
‎เด็กมันทำฉันสะดุด
‎ฉันต้องสามารถตอบโต้ ‎ภัยอันตรายได้อย่างทันทีทันใด
‎จะไปทำงั้นได้ไงถ้าต้องมาเลี้ยงเด็ก 12 ขวบ
‎นายเป็นพ่อของเขา
‎ไม่มีหลักฐาน
‎อย่างน้อยนายก็มีลูก
‎ขออีกแก้วได้ไหม
‎โอเค ทุกคนมารวมตัวกัน
‎ทุกคน… อยู่ไหนกัน… ลูเธอร์อยู่ไหน
‎- ยังไม่เจอ ‎- จะไปรู้เหรอ
‎มีใครรู้ไหมว่า… งั้นช่างมัน ‎ตอนนี้เรามีปัญหาใหญ่กว่านั้นต้องเป็นห่วง
‎ปัญหาอะไร
‎นี่ไง
‎("เธอเป็นคนเดียวที่ได้ยินเสียง")
‎- พวกเขาเป็นใคร ‎- นี่คือแม่ของพวกเรา
‎(ยัง) ‎(เสียชีวิตที่…)
‎คนนี้ของฉัน
‎พวกเขาตายหมดแล้ว
‎พวกเขาตายในวันเดียวกัน ‎วันที่ 1 ตุลาคม ปี 1989
‎- นั่นวันเกิดเรานี่ ‎- ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว
‎พวกเขาตายก่อนเราจะเกิด
‎งี่เง่าว่ะ ถ้าเราไม่ได้เกิดมา ‎แล้วมายืนอยู่นี่ได้ไง
‎- ก็นั่นแหละ ‎- นายบอกอะไรเราอยู่
‎ฉันกำลังบอกว่าตอนเรามาที่นี่ ‎เราสร้างปฏิทรรศน์ทางเวลาขึ้นมา
‎ไม่ใช่แค่ปฏิทรรศน์ทั่วไปนะ
‎นี่มันปฏิทรรศน์คุณตา
‎ปฏิทรรศน์คุณตาคืออะไรวะ
‎(พบศพผู้หญิงในโรงนา)
‎ลูเธอร์ นี่
‎เฮ้ย อะไร…
‎จัดการมันเลย ทีเจ
‎ไง เวร
‎- โอเค เอาไงต่อล่ะเนี่ย ‎- ทางนี้ ใช่
‎แค่ต้อง…
‎ใช่ โอเค
‎เอานี่ไปวางให้นะ
‎- เราต้องเงียบๆ ‎- เธอจะเอาอะไรกับฉัน
‎ฉันอยากจะขอโทษเรื่องก่อนหน้านี้
‎นี่เล่นเกมปั่นหัวฉันอีกใช่ไหม
‎ไม่ นายไม่เข้าใจ
‎เราถูกจับตามอง
‎อะไร ใครมอง
‎ครอบครัวฉัน พวกเขาเป็นบ้า
‎แต่ฉันอยากให้นายรู้ไว้ว่า ‎ทุกคำพูดออกมาจากใจจริง
‎เรื่องดวงจันทร์ก็ด้วยเหรอ
‎โดยเฉพาะเรื่องดวงจันทร์เลย
‎แล้ว…
‎ตอนนี้มีใครดูเราอยู่ไหม
‎ไม่มี แต่เราก็ควรจะ…
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล